Sprzedaż środka trwałego w okresie amortyzacji a skutki podatkowe

Konieczność uporządkowania ewidencji środka trwałego pojawia się w przypadku zbywania go przez osobę fizyczną w okresie amortyzacji. Warto dowiedzieć się zatem, jakie czynności podatkowe oraz ewidencyjne są tutaj konieczne, aby móc uniknąć różnego rodzaju sankcji prawnych. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa, że odpłatne zbycie środka trwałego powoduje przychód firmy – dzieje się tak tylko w przypadku, gdy środek taki jest ujęty w ewidencji danej jednostki.

Na przestrzeni lat zachodziły w tej kwestii liczne zmiany, przez co przedsiębiorcy muszą na bieżąco śledzić wszystkie nowinki z tym związane. Wielokrotnie dochodziło tutaj również do różnej interpretacji tych przepisów, przez co konieczne było wydawanie stosownych orzeczeń przez sąd. Obecnie uważa się, że niezależnie od danej sytuacji odpłatne zbycie przez firmę środka trwałego stanowi dla firmy przychód. Nie ma tutaj znaczenia to, czy środki takie zostały w ewidencji firmy zaliczone do środków trwałych czy też niematerialnych czy prawnych; mogą to być nawet te składniki, które nie zostały ujęte w żadnej z tych ewidencji. Skoro w operacji tej pojawił się przychód, to siłą rzeczy musimy mieć również do czynienia z kosztami uzyskania przychodu. Są to głównie wydatki związane ze wcześniejszym nabyciem takiego środka trwałego, które następnie muszą być pomniejszone o dokonane odpisy amortyzacyjne. Stosowna ustawa wskazuje, że koszt nie stanowi tutaj nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie danego środka trwałego. Następną ważną rzeczą na którą musimy tutaj uważać jest możliwość zwolnienia na podstawie ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług. Musimy zwrócić uwagę na to, że również w tej kwestii w ostatnich latach doszło do kilku kluczowych zmian. Jeszcze w 2013 roku przepisy określały, że takie zwolnienie z podatku VAT było możliwe jedynie w przypadku, kiedy dokonujący dostawy takich towarów nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Obecnie, od 2014 roku takie zwolnienie przysługuje jedynie w przypadku towarów wykorzystywanych do działalności zwolnionej od podatku. Dzieje się tak w sytuacji, jeżeli w przypadku nabycia, importu lub wytworzenia takich towarów nie przysługiwało dokonującemu dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W związku z tym nie istnieją tutaj żadne obowiązujące wcześniej rozgraniczenia na towar używany. Musimy tutaj zwrócić uwagę również na treść artykułu 86 wspomnianej wyżej ustawy. Określa on bowiem, że czynny podatnik VAT nabywający lub usługi które są wykorzystywane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Pod koniec roku w którym podatnikowi przysługiwało takie prawo podatnik ma obowiązek dokonania korekty kwoty podatku odliczonego. Jeśli mówimy o towarach lub usługach których podatnik nie zalicza do środków trwałych oraz wartości niematerialnych oraz prawnych podlegających amortyzacji podatnik musi dokonywać owej korekty przez 5 kolejnych lat. W przypadku nieruchomości oraz praw wieczystego użytkowania, okres ten wydłuża się do 10 lat. Zaczynamy liczyć to od roku, w którym zostały one oddane do użytkowania. Bardzo ważne jest wybranie odpowiedniego momentu na dokonywanie odpisów amortyzacyjnych środków trwałych. Powinny one być dokonywane od wartości początkowej środka trwałego zaczynając od miesiąca następującego po tym miesiącu, w którym środki zostały po raz pierwszy uwzględnione w ewidencji firmy.

9 czerwca 2015